Znak Obrony Cywilnej

Obrona cywilna to system, mający na celu ochronę ludności cywilnej przed niebezpieczeństwami wynikającymi z działań zbrojnych, klęsk żywiołowych lub katastrof, przezwyciężanie ich następstw i zapewnienie warunków koniecznych do przetrwania. Siłą obrony cywilnej jest jej powszechność, co oznacza, że wszyscy obywatele uczestniczą w ochronie grup ludzi, którzy znaleźli się w sytuacji zagrożenia. Powszechność ta wymaga odpowiednich kwalifikacji i wiedzy o sposobach szybkiego reagowania w sytuacji zagrożenia.

Podstawowe informacje o Obronie Cywilnej

Obecny kształt Obrony Cywilnej w Polsce normują:

Protokół Dodatkowy I do Konwencji Genewskich z 12 sierpnia 1949 roku, dotyczący ochrony ofiar międzynarodowych konfliktów zbrojnych, sporządzony w Genewie dnia 8 czerwca 1977 roku (Dz.U. 1992, Nr 41, poz. 175), który Rzeczpospolita Polska przyjęła 19 września 1991 roku oraz Ustawa z dnia 21 listopada 1967 roku o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity, Dz.U. 2004, Nr 241, poz. 2416 z późn. zm.) oraz akty wykonawcze do niej.

 

Obowiązki i uprawnienia organów państwowych, samorządowych i organizacji społecznych

Szef Obrony Cywilnej Kraju

Jest centralnym organem właściwym w sprawach Obrony Cywilnej. Powołuje go Prezes Rady Ministrów na wniosek Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Obecnie funkcję tę pełni nadbrygadier Leszek SUSKI / jednocześnie komendant główny Państwowej Straży Pożarnej.

Do zakresu działania Szefa Obrony Cywilnej Kraju należy:

§ przygotowanie projektów założeń i zasad działania Obrony Cywilnej

§ ustalenie ogólnych zasad realizacji zadań Obrony Cywilnej

§ koordynowanie przedsięwzięć i sprawowanie kontroli nad realizacją zadań Obrony Cywilnej przez naczelne organa administracji, terenowe organa administracji rządowej i organa samorządu terytorialnego sprawowania nadzoru nad odbywaniem zasadniczej służby w Obronie Cywilnej

 

Zapraszamy do zapoznania się z pełną treścią dokumentu o Obronie Cywilnej